Iedere fotograaf heeft wel eens een nachtmerrie meegemaakt.
Een belangrijke shooting gedaan waarvan later niets meer te zien was…
Filmpjes kwijtgeraakt waarop een bruiloft stond…
Na een publicatie unieke foto’s teruggekregen, maar wel gevouwen omdat de envelop te klein was..
Foto-apparatuur die op het moment-supreme niet werkte…
Na het ontwikkelen van een prachtig uitziende film, diezelfde film te heet gedroogd.. (Wat Life deed met de invasie-foto’s van Robert Capa.)
Beelden verloren die voor altijd op je netvlies blijven branden…
Wat was jouw ergste ramp?
Of bijna-nachtmerrie.
Liep het misschien toch nog goed af.
Laat het ons weten!
De foto’s die Willem bij zijn onderstaande reactie toezond:
Pim Milo
6 november 2006 - 18:15
1
Tijdens een fotosessie aan het strand (twee zakenmannen in druk gesprek, met telelens gefotografeerd door een ingevlogen Engelse fotograaf) sloeg het weer om. Ik zag een windsurfer, die geen kans zag terug naar de kust te komen, steeds verder afdrijven en riep: “Look, there’s a windsurfer in trouble.” Waarop de fotograaf even opkeek en kalm antwoordde: “Don’t worry. He’s not in the picture.”
Willem Overtoom
7 november 2006 - 18:39
2
In de tijd van de inval van Irak in Koeweit, de Scud-aanvallen op Israël en Operatie Dessert Storm, maakte ik een reis van zeven maanden naar Jamaica, Chili, Bolivia en Ecuador, ’89-‘90.
Omdat het ondoenlijk was om onderweg mijn dia’s te laten ontwikkelen, stuurde ik ze regelmatig naar een vriend in Nederland, die ze in een ijskast voor mij zou bewaren.
Op de pakjes schreef ik in drie talen: Bevat belichte, niet ontwikkelde dia’s. Don’t X-ray, please open for inspection. Per fax (internet had nog niemand) hoorde ik dat de pakjes altijd keurig, onaangeroerd aankwamen.
Thuisgekomen heb ik mijn oogst van161 films laten ontwikkelen. Die kwamen terug als een grote 35 mm filmrol, die ik zelf in stroken van 36 beeldjes moest knippen. Tijdens dat werk kwam ik een paar films tegen waar helemaal niets meer op stond, gewoon blanke film, soms was er een lichtblauw, op andere stonden merkwaardige in blauw gekleurde golven, soms met verbleekte restanten van beelden en foto’s van nietjes en afdrukken van, cadmium bevattende, film kokertjes .
Jawel het was gebeurd. In Chili hoorde je weinig of niets over de oorlog en al helemaal niet over de angstpsychose voor aanslagen, bompakketjes enz., waarin Europa in die tijd verkeerde .
Had ik maar niets op die pakjes gezet. Die waarschuwingen werkten natuurlijk averechts.
Aan mijn hoela, moet een PTT beambte gedacht hebben, niks open maken, ik kijk wel beter uit. Naar de X-ray ermee, en dan niet zo’n film vriendelijke van de luchthaven, maar een echte.
16 films – de helft van mijn foto’s uit de Atacama woestijn, in het noorden van Chili – waren door de straling overbelicht, de mooiste natuurlijk? ik zal het nooit weten.
chris reinewald
8 november 2006 - 10:40
3
De Grote Fotograaf was woedend
nou ramp, erg het was eerder wat lullig
zo’n jaar of 20 terug interviewde ik Anton Corbijn, die voor een expositie bij Torch uit new york over was. voor de zekerheid gebruikte ik een cassetterecorder. onderwijl schreef ik ook, zoals ik dat meestal doe (ik tape in mijn hoofd nl)
bij thuiskomst luisterde ik de cassettetape af. daar stond alleen een halve minuut conversatie op, die daarna in een ruis wegstierf. krijgnouwat.
batterij was op.
het stuk kon ik evenwel door de aantekeningen wel schrijven. enkele details klopten niet maar daarvoor mocht Corbijn het dan ook autoriseren.
toen hij mij telefonisch mededeelde dat eea niet klopte was ik zo dom te bekennen dat de batterij op was en dat etc.
bij zoveel onprofessionaliteit ontstook De Grote Fotograaf in grote woede die ik slechts met de nodige diplomatie wist te pareren. het stuk verscheen later in de Niewe Revu geloof ik. de eerste en laatste keer voor mij.
volgende keer vertelt opa over de keer dat hij met Nadar een ballonvaart boven Parijs maakte en we… maar dat is een ander verhaal.
chris reinewald
Juan José Islas
12 november 2006 - 19:58
4
Tja, er zijn talloze situaties geweest waardoor ik tijdens een fotosessie met iets onverwachts te maken kreeg.
Hierbij een kort voorbeeld:
Het was een jaar of zeven geleden op het Java Eiland. Op een gegevend moment waren de modellen klaar met hun kleding en attributen maar ik had het gevoel dat het ene gigantische grijze plastiekstuk dat het constructiemateriaal bedekte er lelijk uit zag.
Als achtergrond vond ik het niet erg maar wel saai
dus ik had twee spuitbussen waarmee ik het doek met velle kleuren begon te spuiten.
Het resultaat was grandioos maar binnen enkele minuten stonden voor ons een paar grote kerels van Stadstoezicht, die gewaarschuwd waren door iemand van de buren die uit het raam zag waar wij mee bezig waren.
Vanzelfsprekend kreeg ik een bekeuring van 250 gulden, onder het motto van: “U moet de schade herstellen bij het schoonmaken van het doek en bij de volgende keer nemen wij ook Uw camera mee!”.
De spuitbussen waren wel in beslag genomen maar gelukkig niet mijn camera.
Daarna moesten wij er even weer inkomen wat voor me heel wat moeite heeft gekost.
Achteraf waren wij nog blij dat wij in staat waren de fotosessie voort te kunnen zetten.
Uitendelijk heb ik de boete betaald maar ik hoefde daarna niets meer schoon te maken want het ging om een tijdelijk stuk plastiek dat daar overheen gelegd was.
Groeten,
Juan José Islas
laura zwaneveld
18 november 2006 - 18:50
5
Op een dag realiseerde ik me dat mijn digitale archief toch wel wat kwetsbaar werd op mijn harde schijf. Ik had al wel eens wat cd’s gebrand (sommige overigens al niet eens meer leesbaar), maar lang niet alles nog. Ik vond een aanbieding voor een externe harde schijf en kocht ‘m.
Toen ik thuis kwam niet getreuzeld en meteen pc aangezet. Had ook nog een insteek usb 2.0 gekocht om de boel wat te versnellen. Voor de driver had ik een update van windows nodig. Tijdens de installatie crashte mijn pc en kreeg ‘m met geen mogelijkheid meer aan de praat. Navraag leerde dat het redden van mijn harddisk honderden euro’s kon gaan kosten, zonder garantie dat het zou lukken. Ik heb 4 dagen en nachten achtereen geploeterd en gezocht op internet naar redding. Uiteindelijk is het me gelukt door met BartPe een mirror te maken van mijn laptop en zo mijn pc weer in te kunnen. Ik heb al mijn bestanden kunnen redden en naar de gloednieuwe flonkerende externe harddisk gekopieerd.
Kees Boelhouwer
23 november 2006 - 12:42
6
Als reactie op het vorige bericht. Mijn ‘nieuwe’ LACie 500Gb triple’ is gecrasht na een maand in gebruik te zijn geweest. Hij is opgestuurd naar LACIE in Brussel en daar is hij hersteld met behulp van een reformat en kwam dus geheel weer schoon terug zonder de 135 Gb aan fotobestanden. Gelukkig sla ik alles dubbel op dus was het geen ramp maar wel veel gedoe. De les is dat een Hd crasht op termijn en het is verstandig minstens een extra opalagmedium gebruiken hetzij een tweede of derde Hd of op DVD
Kees Boelhouwer
23 november 2006 - 13:10
7
Mijn grootste ramp was wel het volgende. Voor een groepsfoto van zo’n 150 medisch specialisten wilde ik extra m’n best doen door het op 4×5 te schieten. Na alles met vier broncolor 1200/1600 monoblocs te hebben uitgelicht had ik mijn Linhoff optische bank als starre camera ingesteld. De Polaroids zagen er goed uit. Toen de zaal zich vulde met dokters op stoelen gezeten leek het mij subtiel om de frontlens enigszins te kantelen voor een beter scherpte van voor naar achteren en de camera 50cm hoger met fataal gevolg. Nooit meer doen dus zonder testopname. Wat bleek bij ontwikkeling. De voorste rij was fraai scherp maar bij rij drie hield het op en rij tien was nauwelijks herkenbaar. De scherpte lag op vloer niveau, een meter te laag ongeveer :-( Een klein lichtpuntje was dat de ‘prominenten’ vooraan zaten en de ‘mindere goden’ erachter. Het toenmalige NOB in Hilversum lab was zo ruimhartig om een ‘dokacalamiteit’ te veinzen, maar na overleg met de klant heb ik de bestelde printen toch geleverd en de factuur maar achterwege gelaten. De kleur en toon was fraai, maar het geheel iets te arti.
Aloys
25 november 2006 - 15:51
8
In 1977 heb ik voor het tijdschrift FOTO een interview met Paul de Nooijer gemaakt, de Vader van de Nederlandse geensceneerde fotografie.
Na enige tijd kwamen wij beiden op de redactie van Foto in Amersfoort. Ik had een stapeltje volgetikte A4tjes bij me en Paul een stapel in passe-partout gestoken foto’s, waarvan enkele met de hand ingekleurd. Wim Broekman, hoofredacteur van Foto, stelde voor om de foto’s te verzekeren. ‘Nou’, zei Paul, ‘als je denkt dat dat nodig is..’
In het septembernummer van 1978 verscheen uiteindelijk een uitgebreid artikel met vele foto’s. Maar de originelen van De Nooijer lagen nog bij de drukkerij in Doetinchem. De dienstdoende medewerker wilde de stapel retourneren aan de fotograaf. Maar de beschikbare envelop was veel kleiner dan de foto’s. Daar vond de man echter snel een oplossing voor. Hij vouwde de foto’s één voor één dubbel, wel met een keurige, scherpe vouw in het midden.
Paul de Nooijer heeft het nog heel vaak moeten meemaken dat zijn foto’s beschadigd raakten. Of spoorloos verdwenen na een tentoonstelling. Daarom ontwierp Henrik Barends – na het meesterwerkje ‘Losing one’s head’ – het boekje’ ‘Losing one’s photos’, met op de zwart omkaderde lege pagina’s alleen de omschrijving van wat er gebeurd was met de foto die er eigenlijk had moeten staan.
Daar zou een normaal mens toch zijn hoofd bij verliezen…